ﺑﭽـﻪ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ، ﻭﻗﺘﯽ ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺬﺍﺷﺘﯿﻢ، ﺣﺘﯽ ﺍﮔﻪ ﺗﺎ ﺻﺪ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺷﻤﺮﺩﯾﻢ، ﺩﻭﺳﺖ ﻫﺎﻣﻮﻥ ﺭﻭ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯾﻢ... ﭘﺸﺖ ﺩﯾﻮﺍﺭﯼ، ﺗﻮﯼ ﮐﻤﺪﯼ، ﺯﯾﺮِ ﻣﯿﺰﯼ ﯾﺎ ﭘﺸﺖ ﺩﺭﺧﺘﻬﺎ!! ﻫﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﺑﻮﺩند، ﻫﻤﯿﻦ ﻧﺰﺩﯾﮑﯽ ﻫﺎ! ﮔﺎﻫﯽ ﺣﺘﯽ ﺻﺪﺍﯼ ﻧﻔﺴﻬﺎﺷﻮﻧﻮ ﻣﯽ ﺷﻨﯿﺪﯾﻢ... ﺍﺻﻼ ﻗﺎﯾﻢ ﻣﯽ ﺷﺪﻧﺪ ﮐﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﺑﺸﻦ... ﮐﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﺑﺸﻦ ﻭ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺟﯿﻎ ﺑﮑﺸﯿﻢ!! ﺍﻣﺮﻭﺯ ﭼﯽ؟! ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﯾﻪ ﺟﻮﺭ ﺩﯾﮕﻪ ﺳﺖ! ﺣﺘﯽ ﺑﺎﺯﯾﻬﺎ! ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﯿﺬﺍﺭﯾﻢ، ﯾﮏ ﻋﻤﺮ ﺧﯿﺮﻩ ﻣﯽ ﻣﻮﻧﯿﻢ ﺑﻪ ﺟﺎﻫﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ... ﯾﻬﻮ ﮔﻢ ﻣﯽ ﺷﻪ... ﯾﻪ ﺁﺩ

گفته بودی گاهِ دلتنگی سراغم را بگير گاه بی تابی، دل آشوبی،سراغم را بگير من هنوزم عابد چشم سخنگوی توام گر وفاداری ،تو هم گاهی سراغم را بگير